Polowanie na uzdrowicieli

Co byś zrobił, gdybyś dowiedział się, że masz przed sobą tylko pół roku życia? Na to pytanie musi odpowiedzieć sobie młody chłopak, Krzysiek Szorca, któremu lekarz przekazał diagnozę: nieoperacyjny guz mózgu. Z punktu widzenia medycyny nic się nie da zrobić, ale są jeszcze metody niekonwencjonalne. Krzysiek trafia zatem do domu uzdrowiciela Jakuba i jego żony, Weroniki. W tym samym czasie w różnych miejscach kraju zaczynają ginąć inni uzdrowiciele. To, co początkowo policja bierze za serię nieszczęśliwych wypadków, z czasem coraz bardziej zaczyna wyglądać na działanie seryjnego mordercy. Krzysiek zostaje wciągnięty w wir zdarzeń. Mnożą się tajemnice. Liczba ofiar także…

„Znachor” Michała Śmielaka jest kryminałem ze skomplikowaną intrygą, w której więcej jest pytań niż odpowiedzi. To także ciekawy miks tematyczny, bowiem mroczny klimat łączy się tutaj – czy może przenika – z całkiem luźną atmosferą i ciętym humorem. Całość dopełnia spojrzenie na życie oczami młodego człowieka, który ma świadomość nadchodzącej śmierci. Akcja książki rozgrywa się w kilku rejonach Polski. Wraz z bohaterami czytelnik ma okazję odwiedzić między innymi Podkarpacie czy ziemię sandomierską. I o każdym z tych miejsc możemy dowiedzieć się czegoś interesującego, gdyż autor zgrabnie wplótł do fabuły sporo ciekawostek historycznych, które ubogacają całość.

Mimo że powieść jest długa, liczba bohaterów pozostaje niewielka. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście Krzysiek. Nie tylko dlatego, że jest główną postacią „Znachora”, lecz także – a może zwłaszcza – dlatego, że został skonstruowany w niezwykle ciekawy sposób. Tak już jakoś mam, że gdy czytam książkę, w której wątek osobisty jest przejmujący, stawiam siebie na miejscu bohaterów i zastanawiam się, co ja bym zrobił w podobnej sytuacji. Nie inaczej było w tym przypadku: „Znachor” sprowokował mnie do zadania sobie kilku pytań na temat życia. Jak bym się zachował, gdybym wiedział, że niedługo umrę? Jak wykorzystałbym czas, który mi pozostał? Czy chciałbym w ogóle o tym wiedzieć, czy może w tym przypadku niewiedza byłaby błogosławieństwem? Dla Krzyśka diagnoza o nieuleczalnej chorobie z pewnością jest ciosem, jednak mężczyzna potrafi zachować pogodę ducha. Niezależnie od tego, jak bardzo przejmuje się swoją sytuacją, stara się tego nie pokazywać i po prostu korzystać z życia, cieszyć się nim. Nie wiem, czy sam bym tak potrafił. 

Warto też wspomnieć o mordercy. To człowiek szalenie metodyczny, przebiegły i sprytny. Do tego stopnia, że każde morderstwo popełnia inaczej – choć wszystkie zbrodnie przywodzą na myśl uśmiercanie czarownic w średniowieczu.

Zdecydowanie nie warto oceniać książki po okładce. Gdy zobaczyłem „Znachora”, nastawiłem się na ponury, depresyjny kryminał przesycony makabrycznymi opisami zbrodni, w którym będą płynąć hektolitry krwi. Jakże byłem zaskoczony, gdy okazało się, że zamiast tego dostałem powieść z lekkostrawnym – jak na ogólną otoczkę – klimatem naszpikowanym ciętym humorem, który bardzo lubię. Często śmiałem się na głos w trakcie lektury. Przy czym to wciąż kryminał – a zatem są tu i mocne, brutalne momenty. Jako minus wskazałbym jedynie to, że zakończenie zostawiło mnie ze sporym niedosytem.

„Znachor” to moje pierwsze zetknięcie z pisarstwem Michała Śmielaka i już wiem, że nie ostatnie. Okazał się mocnym kryminałem z wciągającym wątkiem obyczajowym i nie mniej ciekawymi postaciami, a jednocześnie opowieścią o życiu z chorobą i o świadomości tego, co nieuniknione. To też książka, w której nic nie jest takie, jakim się wydaje na pierwszy rzut oka, pokazująca, że nawet ludzie, którzy nie wzbudzają podejrzeń, mogą skrywać mroczne sekrety i ciężkie grzechy.

Udostępnij