Czy po tej zimie przyjdzie wiosna?

Każdy z nas ma takich książkowych bohaterów, na których powrót czeka z niecierpliwością. Szczególnie jeśli mieli już nie wracać – a tak właśnie miało być Krystyną Lesińską: cykl autorstwa Anny Kańtoch był zapowiadany jako trylogia. Kiedy więc dowiedziałam się, że trylogia jednak nie będzie trylogią, lecz tetralogią, a po wiośnie, lecie i jesieni przyjdzie czas na zimę, zaczęłam odliczać dni. I w końcu przyszła! 

W „Zimie pożegnanych” wracamy do takiej Krystyny Lesińskiej, jaką mieliśmy okazję poznać w otwierającej cykl „Wiośnie zaginionych”: emerytowanej policjantki i uważnej obserwatorki. Lesińską zagaduje jej młody sąsiad, Miłosz Najder. Prosi o pomoc: niedawno dostał wiadomość z tajemniczym filmikiem i jest przekonany, że widocznej na nim kobiecie grozi niebezpieczeństwo. Nie wie jednak, kim jest tajemnicza blondynka ani gdzie nakręcono film. Krystyna nie jest pewna, czy mail nie jest głupim żartem, ale na emeryturze nie cierpi na nadmiar obowiązków, dlatego mimo niechęci, jaką budzi w niej sąsiad, postanawia zaangażować się w sprawę. Tyle że szwankuje jej zdrowie. A kiedy już wraca do siebie, dociera do niej wiadomość o podwójnym zabójstwie – jego ofiarami są Miłosz i blondynka z filmu. Policja jest przekonana, że chłopak zaatakował kobietę i zginął w samoobronie, ale Krystyna ma wątpliwości. W odkryciu prawdy pomaga jej nowy znajomy, początkujący pisarz.

Ta opowieść snuje się powoli. Anna Kańtoch nie goni za sensacją, nie próbuje na siłę przyspieszać tempa, nie komplikuje przesadnie fabuły. To historia mocno osadzona w rzeczywistości – autorka świetnie odmalowuje tło, buduje wiarygodny świat bez fajerwerków. Pozwala nam zanurzyć się w codzienność bohaterów, na którą składają się drobiazgi: ciasteczka podrzucone przez wnuka, telefon od zaniepokojonej córki, rozmowa przy kawie z dawnym współpracownikiem. Dzięki temu mamy przestrzeń – na przemyślenia, na poskładanie elementów tej historii, na wejście w nią głębiej. Wątek kryminalny, chociaż zbudowany solidnie i pozostający osią książki, jest tu doskonałym pretekstem do opowieści o ludziach takich jak my – nie zawsze dobrych, często błądzących i potykających się. A najczęściej po prostu smutnych. Bo smutek to też charakterystyczny dla książek Kańtoch element. Przebija przez wszystkie jej opowieści i zostaje z czytelnikiem na długo po lekturze. To jednak smutek podszyty nadzieją – przecież po zimie zawsze przychodzi wiosna.

Warto zwrócić uwagę na jeszcze jedną kwestię. W świecie kryminałów seniorzy najczęściej są traktowani z przymrużeniem oka, sprowadzani do roli sympatycznych bohaterów, którzy zagadki kryminalne rozwiązują raczej z przypadku i zawsze na wesoło. Tutaj jest inaczej. Poważniej. Krystyna zna się na rzeczy, podchodzi do sprawy profesjonalnie, świadoma swoich ograniczeń związanych z wiekiem, ale też mocnych stron. Była policjantka doskonale wykorzystuje magiczną moc wszystkich starszych ludzi: fakt, że bywają niewidzialni. I ma ogromny dystans do siebie i do świata, co świetnie równoważy wspomniany wcześniej smutek.  

Anna Kańtoch po raz kolejny udowadnia, że nie musi się popisywać. Nie potrzebuje efektownych zwrotów akcji ani przesadnie skomplikowanych konstrukcji fabularnych. Siłą jej książek są spokój, konsekwencja i umiejętność opowiadania o ludziach. I właśnie dlatego ten powrót mnie nie rozczarował – „Zima pożegnanych” okazała się dokładnie taką powieścią, na jaką czekałam. I chociaż pory roku już się skończyły, to po cichutku liczę, że Krystyna Lesińska jeszcze do nas wróci.

Udostępnij