Wchodź śmiało

B.A. Paris, Alex Marwood, Alice Feeney, K.L. Slater, Amanda Robson, Kathryn Croft, Michelle Frances… Można by jeszcze długo wymieniać mniej lub bardziej znane autorki thrillerów psychologicznych, których powieści zostały niedawno przetłumaczone na język polski. Książki tych pisarek łączy kilka elementów. Po pierwsze: najczęściej to kobiety grają tu główne role, mężczyźni pozostają na drugim planie, czy to jako sprawcy nieszczęść, czy – rzadko – jako ofiary, czy wreszcie po prostu jako niezbędny element tła. Po drugie: akcja dotyczy w przeważającej mierze psychiki bohaterów (a raczej bohaterek), to ich emocje napędzają fabułę. Po trzecie wreszcie: fabuła jest często próbą przemycenia przemyśleń na temat roli kobiety we współczesnym społeczeństwie. 

Do grona autorek thrillerów, które mogą poznać polscy czytelnicy, dołączy za kilka dni Brytyjka Jenny Blackhurst. A w jej powieści, zatytułowanej „Pozwolę ci odejść”, znajdziemy wszystkie wymienione wyżej elementy.

Karen, Eleonor i Bea to trzy przyjaciółki „od zawsze”. Kobiety znają się od przedszkola, ale poszły w życiu różnymi drogami. Karen jest odnoszącą sukcesy w życiu zawodowym panią psycholog. Eleonor niedawno urodziła dziecko i próbuje odnaleźć się w nowej dla siebie roli matki dwójki dzieci. Bea zaś to singielka, która podczas spotkań chwali się swoimi podbojami miłosnymi. Mimo różnic w życiach i charakterach, a także kilku mniej lub bardziej mrocznych sekretów z przeszłości, kobiety regularnie się spotykają i są dla siebie wsparciem. A to teraz bardzo się przyda. Do gabinetu Karen zgłasza się bowiem Jessica, pozornie kolejna pacjentka z problemami. Jednak dziewczyna wzbudza w Karen niepokój. A później sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli…

Autorka prowadzi narrację w taki sposób, by jak najmocniej zaintrygować czytelnika. Krótkie rozdziały przedstawiają sytuację z perspektywy wszystkich bohaterek powieści, ujawniają też co nieco z ich przeszłości (ale w bardzo enigmatyczny sposób – wiemy, że kiedyś wydarzyło się coś złego, jednak długo pozostaje tajemnicą, co konkretnie). Jenny Blackhurst konstruuje powieść tak, by nieustannie podsycać zainteresowanie czytelnika, wciąż każąc mu się zastanawiać, co wydarzyło się w przeszłości i co wydarzy się za chwilę. Niemal do końca trudno bez wątpliwości orzec, kto tu jest ten zły, kto kogo prześladuje – i z jakiego powodu. Związki pomiędzy poszczególnymi wydarzeniami są uplecione bardzo misternie i niekiedy trudne do uchwycenia na pierwszy rzut oka, dlatego warto czytać tę powieść bardzo uważnie. Sam pomysł na rozwój fabuły, mimo że nieszczególnie oryginalny, jest ciekawy, a zakończenie może zaskoczyć (choć z pewnością wytrawni czytelnicy thrillerów psychologicznych to i owo bez problemu przewidzą).

Ale, jak już wspomniałam, autorka przemyca też w powieści garść refleksji na temat tego, jak kobiety funkcjonują we współczesnym społeczeństwie, jak mocno są uwikłane w stereotypy i jak – niekiedy bardzo rozpaczliwie – próbują się z nich uwolnić. Bohaterki są przedstawione umiejętnie, choć momentami może zbyt sztampowo (czasami zbyt łatwo przewidzieć, co zrobią, powiedzą lub pomyślą). Ale z drugiej strony: nasza codzienność też jest sztampowa, tak przecież wygląda życie.

Nie mamy chyba jeszcze w Polsce odpowiednika angielskiego określenia „page turner”, oznaczającego książkę, którą czyta się błyskawicznie, tak właściwie, jak gdyby strony same się przewracały. A szkoda. Bo choć powieść Jenny Blackhurst nie uderza wyjątkowością (to po prostu bardzo przyzwoita realizacja wybranego przez autorkę gatunku), jest takim właśnie „page turnerem”.

Udostępnij