Gra o niewinność 

Eddie Flynn – który zamienił karierę oszusta na karierę prawnika – tym razem podejmuje się obrony kobiety znienawidzonej przez niemal wszystkich. Carrie Miller jest żoną Daniela Millera, seryjnego mordercy znanego jako Piaskun. Mężczyzna zabił dotychczas czternaście osób, budząc strach wśród mieszkańców Nowego Jorku, i wciąż pozostaje nieuchwytny. Kiedy zatem policja zatrzymuje Carrie pod zarzutem współudziału w zbrodniach, opinia publiczna nie ma wątpliwości: musiała wiedzieć o zbrodniach męża i pomagała je ukrywać. Ale Eddie ma inne zdanie – według niego kobieta nie jest wspólniczką, lecz ofiarą. Problem w tym, że Piaskun zrobi wszystko, by Carrie nie poszła do więzienia. I to „wszystko” zmusi Eddiego do działań, których nie przewidział nawet on. 

„Wspólniczka” to siódmy już tom cyklu z Eddiem Flynnem. Za jedną z poprzednich części, „Kłamcę”, Steve Cavanagh zdobył Złoty Sztylet, czyli jedną z najważniejszych kryminalnych nagród. Kolejne jego powieści cieszą się niesłabnącą popularnością. Może dlatego irlandzki pisarz, prawnik z wykształcenia, również we „Wspólniczce” robi to, co potrafi najlepiej – łączy sensację z thrillerem prawniczym. Znajdziemy więc w tej powieści wszystko to, za co polubiliśmy poprzednie książki o Flynnie: typowe dla thrillerów prawniczych batalie sądowe, wykorzystywanie kruczków prawnych (ta satysfakcja, kiedy Eddie skutecznie wyprowadza w pole obmierzłego sędziego!) czy mocne przesłuchania, a także bohatera, który nie zawsze gra fair – ale zawsze w słusznej sprawie. Typowe dla gatunku jest też to, że nie zastanawiamy się, kto zabił, ani nawet dlaczego – pytanie brzmi, czy Eddiemu uda się wybronić domniemaną wspólniczkę Piaskuna. Jednocześnie, podobnie jak w poprzednich powieściach Cavanagha, thriller prawniczy miesza się tu z elementami powieści sensacyjnej, mamy zatem szybkie tempo i nieprzewidziane zwroty akcji. Ba: są nawet pościgi samochodowe. 

Autor również w konstrukcji narracji nie szuka na siłę nowych rozwiązań – bo i po co, skoro te sprawdzone świetnie działają? Znów zatem przeplata pierwszoosobową perspektywę Flynna z prowadzonymi przez zewnętrznego narratora rozdziałami dotyczącymi innych postaci, a także z fragmentami dziennika Carrie Miller. Ten układ sprawia, że jest dynamicznie, wciągająco, nie ma czasu na nudę.

Poza tym ta pierwszoosobowa narracja z perspektywy Flynna jednoznacznie wskazuje, że główny bohater jest kimś, komu mamy kibicować. Owszem, może i był kiedyś oszustem, może i zdarza mu się grać nieczysto – ale broni tylko tych, w których niewinność wierzy, a dla swoich przyjaciół jest w stanie zrobić mnóstwo (mały spojler: w tej powieści będzie musiał). Krótko mówiąc: nie jest idealny. Ale przecież takich właśnie bohaterów lubimy najbardziej. 

Jest zatem „Wspólniczka” świetną rozrywką. Cavanagh dba o to, by każdy rozdział popychał akcję naprzód i do ostatniej strony utrzymuje napięcie. Ale przemyca w niej też coś więcej: rozważania nad tym, jak odgrywane przez nas role wpływają na nasze zachowania. 

W zależności od odgrywanej roli społecznej ludzie nie tylko zmieniają ubranie – oni zmieniają osobowość.

Jaką więc ty dzisiaj nosisz?

Udostępnij