„Zakopany krzyk”

„Wieś, która wyglądała jak miejsce nie tyle odcięte od świata, ile zatrzymane w czasie” – to Czyściec, maleńka miejscowość ukryta gdzieś w Bieszczadach. To tutaj szesnaście lat wcześniej po raz ostatni widziano siostrę Niny, tutaj też przez lata znikały kolejne młode kobiety. Żadnej z tych spraw nigdy nie rozwiązano. A teraz dorosła już Nina, pracująca jako dziennikarka, pojawia się z Czyśćcu z mocnym postanowieniem: nie wyjedzie, dopóki nie pozna prawdy o tym miejscu.

Przemysław Piotrowski powieścią „W ciemnym, głodnym lesie” rozpoczyna nowy cykl. Co ciekawe, tym razem nie serwuje nam kryminału, który przecież przyniósł mu popularność wśród czytelników i czytelniczek, lecz horror. I nie jest to flirt z gatunkiem czy kryminał z elementami horroru (takim było „Piętno”, czyli jedna z części cyklu o komisarzu Igorze Brudnym). Nie, nowa książka Piotrowskiego to pełnoprawny horror wykorzystujący elementy, których oczekujemy od tego gatunku. Jest tu mroczne miejsce, są nadprzyrodzone zjawiska, jest bohater, który próbuje odkryć tajemnicę, a to wszystko polane narastającym poczuciem zagrożenia i wrażeniem, że coś, czego nie sposób racjonalnie wyjaśnić, jest coraz bliżej.

Mrocznym miejscem jest tutaj sam Czyściec, miejsce ukryte gdzieś wśród bieszczadzkich lasów, odcięte od zewnętrznego świata, co tym bardziej podkręca niepokój. To wieś o wymownej nazwie, gdzie pokutuje się za swoje grzechy, a mieszkańcy zdają się żyć według własnych zasad. „Tu się wie”, powtarzają. Wie się, co wydarzyło się przed laty, gdzie kryje się zagrożenie i jakich tematów lepiej nie dotykać. Problem w tym, że Nina jest kimś z zewnątrz – a obcym mieszkańcy Czyśćca nie ufają i nie dopuszczą ich łatwo do swoich tajemnic. Szczególnie jeśli ci zadają dużo pytań.

Ale mrocznym miejscem jest też tytułowy las. Borek to miejsce, które zabiera i nie oddaje. Kompleks leśny swoją nazwę nosi po kobiecie, o której w Czyśćcu mówi się tylko szeptem, a i to zerkając ze strachem przez ramię. To tutaj groza zyskuje namacalny kształt. Piotrowski bardzo plastycznie opisuje otoczenie – niemal czujemy zapach i smak wilgotnej ziemi, chłód śniegu, ciężar mgły unoszącej się między drzewami. Przyroda nie jest tu tylko tłem, lecz buduje klimat. I chociaż chciałoby się zapytać, dlaczego w horrorach zawsze pojawia się mgła, odpowiedź jest prosta: we mgle łatwo się zgubić. Albo schować.

O nadprzyrodzonych elementach pojawiających się w powieści nie napiszę, bo zdradzenie szczegółów mogłoby odebrać wam czytelniczą przyjemność płynącą z zaskoczenia. Ale chętnie napiszę więcej o bohaterce. Nina jest dokładnie taka, jak większość bohaterów horrorów: natrafia na jakąś tajemnicę i za wszelką cenę postanawia ją rozwikłać. I, jak to w horrorach często bywa, zdarza jej się podejmować głupie decyzje. Nina próbuje być racjonalna, ale w świecie stworzonym przez Piotrowskiego racjonalizm nie jest odpowiedzią. Narracja prowadzona jest głównie z pierwszoosobowej perspektywy bohaterki, co pozwala dobrze wejść w jej emocje i razem z nią czuć narastający lęk. Od czasu do czasu autor oddaje jednak głos czemuś, co żyje w lesie. No właśnie – żyje?

Powieść „W ciemnym, głodnym lesie” jest zapowiadana jako początek serii, co wydaje mi się interesującym pomysłem. Horrory rzadko układają się w wielotomowe cykle, znacznie częściej funkcjonują jako zamknięte historie. Tym bardziej ciekawi mnie, co będzie spoiwem kolejnych części. Czy główną bohaterką pozostanie Nina, czy może najważniejszą postacią całego cyklu okaże się sam Czyściec?

Udostępnij