Wielu czytelników z niecierpliwością czekało na polskie wydanie najnowszej powieści Jo Nesbø, która w Norwegii ukazała się już rok temu. I doczekaliśmy się: Harry Hole powraca w „Upiorach”, które w księgarniach pojawią się 27 czerwca.

Hole powraca dosłownie. Od wydarzeń opisanych w „Pancernym sercu” minęło bowiem trzy lata, które bohater spędził w Tajlandii. Znalazł tam stałą pracę, mieszkanie, zaczął dbać o zdrowie, słowem: ułożył sobie życie na nowo. Tak mu się przynajmniej wydawało do momentu, gdy usłyszał o zabójstwie młodego narkomana, do którego doszło w Oslo. Harry musi wrócić w rodzinne strony, by rozwiązać tę sprawę. Musi, bo jest ona ściśle związana z najbliższymi mu na świecie ludźmi. Wykorzystuje więc  wszystko, co może: odnawia stare znajomości, szantażuje, ryzykuje życie, wkraczając w świat narkotyków. Te zresztą szybko stają się głównym tematem „Upiorów”, będąc motywem działań, siłą napędową, metodą zdobycia pieniędzy, wybawieniem, końcem… I choć kto jak kto, ale Harry doskonale rozumie chęć zatracenia się, zgubienia smutków w białym proszku, prawdziwej natury nie da się oszukać – a Hole jest przede wszystkim policjantem. Zrobi więc wszystko, by rozwiązać sprawę. Dosłownie wszystko.

Nesbø robi to, w czym jest najlepszy: nieustannie myli tropy. Do tego stopnia, że o zabicie narkomana podejrzewamy co chwila kogoś innego. I choć wiadomo, że w powieściach norweskiego autora nic nie dzieje się przypadkowo, tylko bardzo wprawny czytelnik jest w stanie znaleźć w gmatwaninie pozornie nic nieznaczących drobiazgów ślad, który pozwoliłby na odkrycie prawdy. „Upiorom”, mimo nieco wolniejszego tempa niż w poprzednich częściach cyklu, nie sposób zarzucić braku dynamizmu. Jak wszystkie powieści o Harrym Hole składają się z wielu wątków, które ostatecznie okazują się jedną skomplikowaną sprawą.

Ponieważ Nesbø miał być piłkarzem, a i to, co się właśnie dzieje w Polsce, skłania do takich porównań, nikogo nie powinno zdziwić stwierdzenie: powieści o Harrym Hole to ekstraklasa wśród kryminałów. Nawet jeśli fabuła nie do końca satysfakcjonuje (narkotyki to jeden z najmniej lubianych przeze mnie motywów wykorzystywanych w powieściach kryminalnych), Norweg pisze tak, że nie sposób się oderwać. I to już po pierwszej stronie: czytałam już w swoim życiu książki pisane z punktu widzenia psa, ale takiej, gdzie szczur byłby narratorem, jeszcze nie spotkałam.

Nie mogę nie odwołać się do swojej recenzji „Pancernego serca”, poprzedniej powieści norweskiego autora. Pisałam w niej bowiem, że kontynuując cykl o Harrym Hole, Nesbø ma dwie możliwości: stworzyć powieść z jeszcze bardziej skomplikowaną akcją i tym samym stracić całkowicie wiarygodność, albo stworzyć powieść z wiarygodną akcją – i utracić dynamikę, która jest jedną z najważniejszych cech jego książek. Jak przypuszczałam, autor znalazł wyjście: napisał kontynuację cyklu, niebędącą wcale kontynuacją. „Upiory” to bowiem książka odmienna od innych powieści o Harrym Hole. Choć Nesbø zachowuje swój charakterystyczny styl, zmienił się główny bohater, nie znajdziemy tu również tak częstych w poprzednich powieściach Nesbø odwołań do przeszłości postaci. „Pancerne serce” pozostanie więc dla mnie ostatnią częścią cyklu o niepokornym norweskim policjancie, a „Upiory” – swego rodzaju dopełnieniem, cieszącym, ale nie niezbędnym.

Udostępnij