Bez pracy nie ma bogaczy

Umiera dziewięćdziesięcioletni Alojzy Stawicki, szanowany biznesmen, dobroczyńca i domniemany złodziej dzieł sztuki. O jego wyczynach krążą legendy, więc niektórzy – w tym policja – wiedzą, że denat kradł, lecz nic z tą wiedzą nie mogą zrobić bez twardych dowodów, a takowych brak. Alojzy przed śmiercią sporządził testament, w którym zapisał fortunę swoim wnukom, skłóconym ze sobą braciom: Szymonowi i Bartoszowi. Ale pieniądze nie przypadną im w udziale tak po prostu – dziadek chciał, by zapracowali na spadek, dlatego dał im jedno zadanie, z pozoru niemożliwe do wykonania.

Kryminały Mieczysława Gorzki to książki trzymające czytelnika za gardło, ale zwykle jest w nich też nieco humoru. W najnowszej powieści, „Spadek po mojemu”, jest go jeszcze więcej: to komedia kryminalna. Z racji zadania, które Alojzy postawił przed braćmi, razem z nimi odwiedzamy różne miejsca na Dolnym Śląsku. Duża część akcji dzieje się jednak w należącym do Stawickiego pałacyku w podwrocławskich Wykrotach Wielkich i na terenie pewnej małej parafii.

Podoba mi się sposób, w jaki Mieczysław Gorzka przedstawił relację między braćmi. Szymon i Bartek początkowo wydają się swoim przeciwieństwem, lecz z czasem wychodzi na jaw coraz więcej punktów wspólnych. Szymon jest księdzem, co nie podoba się jego bratu (i być może dziadkowi), z kolei Bartosz stwierdza:

Kasa dziadka mnie zniszczyła, stałem się darmozjadem, a potem podłym darmozjadem.

Bracia nie szczędzą sobie złośliwości i uszczypliwości, ale wiedzą, że aby wykonać zadanie, muszą sobie zaufać i ze sobą współpracować.

Książka została podzielona na kilka dużych części, te z kolei na rozdziały idealnej długości. Trudno nie przechodzić płynnie z jednego do drugiego, bo w  tej historii non stop coś się dzieje – nie tylko w kwestii perypetii braci, bo obserwujemy także poczynania policji. Sam humor w tej powieści jest zarówno słowny, jak i sytuacyjny: działania braci prowadzą do wielu niebezpiecznych, lecz również zabawnych sytuacji, a niektóre z nich sprawiały, że w trakcie lektury śmiałem się na głos.

„Spadek po mojemu” to książka, która doskonale nadaje się na ekranizację. Oczyma wyobraźni widziałem plakaty filmowe z nazwiskiem Juliusza Machulskiego jako reżysera, bo to właśnie z komediami tego kultowego twórcy – zwłaszcza z pierwszym „Vinci” – od pierwszych stron skojarzył mi się „Spadek po mojemu”. Spędziłem z tą książką dwa bardzo miłe wieczory i mocno liczę na to, że nie była to jednorazowa przygoda Mieczysława Gorzki z komedią.

Udostępnij