Chmielarz w wydaniu sensacyjnym 

Historia początkowo pisana i publikowana w kawałkach na Facebooku doczekała się wersji papierowej, poprawionej i rozbudowanej oczywiście. I tak oto mamy drugą po „Wyrwie” powieść Wojciecha Chmielarza w roku 2020. To także kolejna samodzielna historia, która nie jest częścią żadnego cyklu. Przynajmniej na razie.

Główny bohater przyjeżdża do Jeleniej Góry, by oddać dług przyjacielowi, Prostemu. Na miejscu okazuje się, że przyjaciela nie ma. Zniknął. Są za to gangsterzy, mafia i niebezpieczne sytuacje, w które główny bohater bardzo szybko się wplątuje. Z pomocą przychodzi mu początkowo nieufna agentka ABW Justyna.

Przyznam się do czegoś: od zawsze lubiłem oglądać filmy i seriale sensacyjne, takie, w których dużo się dzieje. Ta sympatia jednak nie przenosi się na książki sensacyjne. Prawdę mówiąc nie wiem, z czego to wynika. Być może jest tak dlatego, że od dawna czytam kryminały i thrillery, w których akcja nie pędzi w szybkim tempie, a bohaterowie dochodzą do rozwiązania intrygi stopniowo. I tak jakoś się przyzwyczaiłem, w tym się rozsiadłem. Zabierając się za lekturę „Prostej sprawy”, wiedziałem, z czym będę miał do czynienia, ale i tak potrzebowałem chwili, by przestawić się, że choć mam w rękach powieść Chmielarza, tym razem nie będę śledził gęstej historii, w której na pierwszy plan wysuwają się ludzkie dramaty, sekrety i tajemnice z przeszłości, tylko dynamiczną powieść akcji, na wzór książek Lee Childa. Tego podobieństwa nie da się przeoczyć: przyjeżdża facet do miasta, naraża się bandytom i za chwilę musi uciekać przed wszystkimi i na dodatek znaleźć przyjaciela, przy okazji nie dając się zabić. Zadziera przy tym z mafią polską, czeską, a nawet romską. Nie należy się tu spodziewać tego, do czego przyzwyczaił nas Wojciech Chmielarz w poprzednich książkach, to nie ten gatunek. „Prosta sprawa” ma być dobrą rozrywką, która oderwie nas od codzienności.

Głównym bohaterem powieści jest... no właśnie, nie wiemy, kim jest ani jak się nazywa główny bohater. Wiemy za to, że przyciąga kłopoty, ale potrafi też o siebie zadbać. Ma dobrą orientację w terenie, zna podziemie przestępcze – to taki typowy bohater dzieł sensacyjnych. Podoba mi się jednak to, że Chmielarz mimo przyjętej konwencji nie przesadził. Bo o ile można się zastanawiać, czy sposób, w jaki bohater wydostaje się z tarapatów, zadziałałby w „realu”, o tyle trzeba przyznać, że główna postać nie jest niezniszczalnym superbohaterem. Nie jest tak, że facet położy wszystkich i w dowolnej liczbie. To człowiek myślący, który potrafi kalkulować, oceniać sytuację i zachowywać się odpowiednio do niej. 

Absolutnie nie mam autorowi za złe, że tym razem postawił na dynamiczną powieść akcji, a nie gęsty i pełen tajemnic thriller. Lubię, gdy pisarz próbuje swoich sił w czymś innym niż to, z czym do tej pory był kojarzony. Dzięki temu czytelnicy mogą go poznać od innej strony i dostrzec talent, o którym wcześniej nie mieli okazji się przekonać. Co pokazała mi lektura „Prostej sprawy”? To, że Wojciech Chmielarz oprócz portretowania ludzkich dramatów, tajemnic i powiązanych z nimi tragedii potrafi również dostarczyć fajnej, stricte rozrywkowej, dynamicznej opowieści okraszonej humorem. Oczywiście są tu ograne elementy, takie jak bohater, któremu zawsze udaje się jakoś wybrnąć z kłopotów, czy służby, które słabo sobie radzą i bez pomocy tkwiłyby w miejscu. Ale hej – przecież to ma być rozrywka. Czytelnik ma się przy tym dobrze bawić, miło spędzić czas i choć na chwilę oderwać się od tej szarej, burej, a także – zwłaszcza dziś – przygnębiającej rzeczywistości. I „Prosta sprawa” wywiązuje się z tego zadania bardzo dobrze. 

Udostępnij