Szczęśliwego nowego zgonu

Czy da się rozwikłać zagadkę morderstwa na podstawie listy postanowień noworocznych? Najnowsza powieść Sophie Hannah z Herkulesem Poirotem przekonuje nas, że tak. 

Poirot oraz jego przyjaciel inspektor Scotland Yardu Edward Catchpool spędzają sylwestra na greckiej wyspie Liakada, w Domu Nieustającego Powitania należącym do Nasha Athanasiou. W trakcie wieczoru bohaterowie razem z pozostałymi mieszkańcami biorą udział w zabawie. Gdy pada zapowiedź morderstwa, początkowo jest ona bagatelizowana i przez niektórych traktowana jako głupi żart. Niestety wkrótce jedna z osób pada martwa i staje się jasne, że wśród gości jest morderca. Poirot i Catchpool robią, co w ich mocy, by go schwytać i nie dopuścić do kolejnych zbrodni.

Gdy przeczytałem opis tej książki, myślałem, że to jakaś niebezpośrednia kontynuacja „Cichej nocy Herkulesa Poirota”. Tamta powieść działa się tuż przed Bożym Narodzeniem, tu mamy okres sylwestrowo-noworoczny. Jednak „Ostatnia śmierć w roku” to osobna historia. Mamy przełom roku 1932 i 1933 i wraz z bohaterami trafiamy do „cudownego greckiego raju”, jak określa Liakadę jedna z postaci. Szybko okazuje się, że ten raj na ziemi ma drugie oblicze – mroczne i mniej przyjazne. I nie chodzi tylko o morderstwo. Hannah od początku daje czytelnikowi do zrozumienia, że coś tu jest nie tak. Już pierwsze spotkanie z Nashem wzbudza podejrzenia, od razu wyczuwamy nieudolnie maskowane napięcie i nerwowość. To, w jaki sposób działa Dom Nieustającego Powitania, również skłania nas do postawienia pytania: co tu się właściwie dzieje?

Na wyspie przebywa jedenaście osób, wliczając głównych bohaterów. To różnorodne postaci – od „jedynego na wyspie poety” ze sporym ego, przez kucharza uważanego za kulinarnego geniusza, aż po bujającą w obłokach i wiecznie rozmarzoną kobietę imieniem Pearl. Wszystkich łączy jedno: są specyficzni, żeby nie powiedzieć dziwni. Nie każdy jest tym, za kogo uchodzi, niektórzy ukrywają swoje prawdziwe intencje. 

Już w dedykacji Sophie Hannah daje jasno do zrozumienia, że jest wielką fanką twórczości Agathy, i to w tej książce widać. Autorka znakomicie oddaje styl Christie, ale – co ważne! – robi to po swojemu i nie usiłuje kopiować „królowej kryminału”. Dostrzegamy to choćby w kreacji samego Poirota. Oczywiście wciąż pozostaje on uroczym megalomanem, ale nie jest kalką tego Poirota, którego znamy z prozy Christie. Hannah nie bawi się też z konwencją: „Ostatnia śmierć w roku” to klasyczny kryminał cozy. Osadzenie akcji na wyspie prawie w całości otoczonej przez plaże – i w pewnym sensie odciętej od świata, bowiem żeby się do niej dostać, trzeba skorzystać z kilku środków transportu – przywodzi na myśl „I nie było już nikogo” (a to właśnie dzięki tej powieści dosłownie zakochałem się zarówno w gatunku, jak i w twórczości Agathy Christie!). Do tego Grecja jako miejsce akcji wnosi powiew świeżości – to miła odmiana od szarej, ponurej i deszczowej Anglii.

Bardzo mnie cieszy, że Sophie Hannah kontynuuje pisanie o Poirocie. Każdą powieść z tym sympatycznym detektywem czytam z wielkim zainteresowaniem. Teraz też mogłem uczestniczyć w ciekawym śledztwie, a wyspa Liakada pozwoliła mi poczuć się jak w Grecji. Krótko mówiąc: „Ostatnia śmierć w roku” to bardzo klimatyczny kryminał napisany przez fankę Agathy dla innych jej fanów.

Udostępnij