Równi i równiejsi

Lucia Guerrero to policjantka ze specjalnej hiszpańskiej jednostki zajmującej się ciężkimi przestępstwami. Bernard Minier, pisarz, który powołał tę postać do życia, po raz drugi stawia ją do walki z bezprawiem. Akcja jego najnowszej książki, zatytułowanej „Niewidzialne”, rozgrywa się w dwóch równoległych wątkach. W Galicji giną młode kobiety. Porywacz poluje na nie, kiedy rankiem wychodzą do pracy, więzi je, morduje, a następnie wokół ich porzuconych ciał tworzy niemal rytualną scenerię. W tym samym czasie w Madrycie dochodzi do serii morderstw bogatych ludzi. Oprawca na miejscach zbrodni pozostawia hasło „Śmierć bogaczom”. Choć pierwotnie Lucia zajmuje się śledztwem na północy Hiszpanii, rozkaz przełożonego ściąga ją do Madrytu. 

Minier to sam szczyt mojego osobistego rankingu autorów kryminałów i thrillerów. Po rewelacyjnym cyklu z Martinem Servazem oraz kilku książkach spoza serii ten francuski autor  tworzy nową kilkuczęściową opowieść o twardej, niezależnej, ale jednocześnie budzącej sympatię porucznik tzw. UCO, Głównej Jednostki Operacyjnej. Tym razem czytelnik staje się świadkiem dwóch dochodzeń. Guerrero, mimo poczucia niesprawiedliwości, że sprawa zamożnych i znanych dostała najwyższy priorytet, zaś kobiety w Galicji zdają się niewidzialne, poświęca się swojemu zadaniu w pełni, z charakterystycznymi dla siebie zawodową determinacją i profesjonalizmem. 

Z podobnym zestawem cech sam autor tworzy tę historię. Krok po kroku poznajemy kolejne brakujące elementy dwóch równoległych układanek, których intryga jest złożona i trzymająca w niepewności. Minier jako pisarz ma według mnie wiele walorów. Po pierwsze kreuje zagadki kryminalne w sposób rzeczowy, przemyślany, nieprzerysowany. Doprawia je atmosferą mroku i grozy. Po drugie jego bohaterowie są ludzcy, autentyczni. Oczywiście jako przedstawiciele policji posiadają zespół mocnych cech, ale jednocześnie mają także rysy, dzięki czemu wydają się prawdziwi. Dodatkowo autor wplata w swoje historie wątki dotyczące sztuki – czasem muzyki klasycznej, kiedy indziej malarstwa czy filmu. Wszystko to spisuje dobrym językiem, ani zbyt kwiecistym, ani za prostym. Czytając Miniera, zawsze odnoszę wrażenie, iż nie pisze on książek po to, aby szokować czytelnika samym aktem morderstwa, jego brutalnością i bestialstwem. Nie ogranicza swoich opowieści jedynie do pytania: kto zabił? Pisze, jakby chciał w swojej książce zawrzeć jakąś refleksję poza kryminałem, uczulić na istotne społeczne, psychologiczne czy moralne zjawiska: niesprawiedliwość, bezsensowną przemoc, świat, którymi sterują pieniądz i układy, krzywdę, jaką jeden człowiek wyrządza drugiemu. Nadaje to jego książkom pewien ciężar, ale sprawia, że pozostają w głowie na dłużej. 

Czasem zastanawiała się, czy przemoc, sadyzm, drapieżnictwo nie są częścią naturalnego porządku rzeczy, a dobroć i sprawiedliwość – ludzkimi wymysłami. Darwinistycznym wybiegiem pomagającym unikać wojen wszystkich ze wszystkimi i zbyt dużej utraty energii w obrębie społeczeństw. Jeśli tak jest, to kiepsko to działa.

„Niewidzialne” to kolejna dobra pozycja w dorobku francuskiego pisarza. Idealna dla fanów mocnych thrillerów, którzy w książkach szukają szybkiego tempa, napięcia oraz złożonej intrygi. Dla tych, którzy lubią silne, sprawcze bohaterki, posiadające jednocześnie wady i są dręczone przez wewnętrzne dylematy. I wreszcie dla lubiących, kiedy kryminał wychodzi poza sztywne ramy i porusza także inne problemy. Podsumowując jednym, krótkim hasłem: „Niewidzialne” to historia z mrokiem i refleksją.

Udostępnij