Nie ta, która odeszła?

Dandy Smith to nazwisko stosunkowo świeże na rynku wydawniczym. Ale brytyjska autorka wkroczyła na literacką scenę z impetem – „Nie ta córka” okazała się bestsellerem i już oczekuje na ekranizację.

Książka opowiada historię dwóch sióstr, z których jedna, trzynastoletnia Olivia, zostaje nocą uprowadzona z własnego domu, druga zaś, trzy lata młodsza Caitlin, jest świadkiem całego zdarzenia. Sparaliżowana strachem nie wzywa pomocy, przez co jej kolejne lata życia naznaczone są ogromnym poczuciem winy. Wierzy, że gdyby zareagowała i szybko wezwała policję, jej siostra wróciłaby do domu. Tragedia zostawia trwały ślad nie tylko na psychice Caitlin, ale także na oczekiwaniach jej rodziców. Mają bowiem już tylko jedną córkę i chcą, aby była idealna. Dziewczyna na pozór żyje po swojemu: dorasta, pracuje, zaręcza się. Naprawdę jednak egzystuje w cieniu zaginionej perfekcyjnej siostry. Spełnia marzenia rodziców dotyczących tego, kim miała zostać Olivia, przyjmuje jej rolę, boi się przerwać ten marazm, nie chce ich rozczarować. Wszystko zmienia się w dniu, kiedy po szesnastu latach Olivia niespodziewanie wraca do domu. Radość rodziny jest ogromna, jedynie Caitlin podchodzi do sprawy z większą czujnością, bo choć zaginiona wygląda jak jej starsza siostra, to zachowuje się jak ktoś zupełnie obcy.

W dużej mierze rozumiem sukces „Nie tej córki”. To historia, która świetnie sprawdzi się na ekranie. Sporo tu wątków mylących tropy, historia nieustannie trzyma w napięciu, a postaci są dobrze skonstruowane. Nie jest to jedynie thriller, ale także opowieść o tym, jak jedno zdarzenie determinuje życie wielu osób. Jak wygląda dorastanie w cieniu utraconej siostry, w pętli wyobrażeń i oczekiwań rodziców, bez możliwości ucieczki, bez szans na to, aby choć raz podejść do krawędzi, podjąć ryzyko, zadecydować, ruszyć swoją drogą. 

Zawsze czułam, że ciągnę za sobą jakiś ciężar. Powstrzymuję się od dalszego mówienia, ponieważ gdy wyobrażam sobie ten ciężar, to jest ona. Olivia. Dorastałam przywiązana do gnijących zwłok mojej uważanej za zmarłą siostry. Targałam ją za sobą do szkoły, a jej wielkie niewidzące oczy wpatrywały się we mnie z rogu klasy […]. Wieczorem wciągałam jej zimne, sztywne ciało po schodach do mojego pokoju, gdzie leżała obok mojego łóżka, szara i rozkładająca się. Nadal będzie tam rano i powita mnie swoim mlecznym spojrzeniem.

Większa część książki wciąga na tyle, że trudno się od niej oderwać. Od pewnego czasu zauważam jednak, że sporo współczesnych thrillerów ma bardzo dobrą oś fabularną, świetny początek, porywający bieg akcji, ale finał – ujmując rzecz żartobliwie – jak z książki telefonicznej lub kucharskiej, czyli żaden. W przypadku książki Smith zakończenie wydało mi się płaskie i przede wszystkim przewidywalne. 

Mimo tej rysy „Nie ta córka” jest wciągającym thrillerem psychologicznym. Punkt wyjścia jest tu dość prosty, ale jednocześnie niepokojący i otwierający szereg możliwości fabularnych: zniknięcie dziecka oraz powrót kogoś, kto może, lecz nie musi nim być. Smith dobrze operuje atmosferą niepewności, a ta, w połączeniu z kilkoma plot twistami oraz dobrą psychologizacją postaci, podnoszą moją ocenę tej książki – z kolei finał i przewidywalność nieco ją obniżają. Im bliżej końca, tym gładka wcześniej droga robi się coraz bardziej dziurawa i wyboista, ale ostatecznie i tak warto się nią przejechać.

Udostępnij