Bez niespodzianek, zgodnie z oczekiwaniami

Jeśli jesteście fanami duetu Strike–Ellacott, w „Naznaczonym” znajdziecie wszystko to, za co polubiliście poprzednie części tej serii. Jest tu zatem rozbudowana, drobiazgowo poprowadzona intryga kryminalna (jeszcze bardziej niż zwykle wielowątkowa), jest też obszerna warstwa obyczajowa. I właśnie ta druga każe mi zadać pytanie: jak to możliwe, że na ciąg dalszy znów trzeba będzie czekać rok? Pani Rowling, tego nie robi się czytelnikom!

Ósma już powieść tej autorki wydawana pod pseudonimem Robert Galbraith zaczyna się od spotkania detektywa Cormorana Strike’a z Decimą Mullins. Pochodząca z bogatej rodziny kobieta jest przekonana, że jej zaginiony przed kilkoma miesiącami narzeczony to ofiara morderstwa, do którego doszło w tym samym czasie w jubilerskim skarbcu. Policja ma na ten temat inne zdanie, jednak Strike decyduje się przyjrzeć sprawie bliżej – częściowo z zawodowej ciekawości, częściowo wiedziony nadzieją, że wspólne śledztwo zbliży go do jego wspólniczki Robin Ellacott. Sytuację komplikuje fakt, że sklep jubilerski znajduje się tuż obok siedziby loży masońskiej i specjalizuje się w srebrnych wyrobach masońskich; to otwiera przed detektywami zupełnie nowe tropy. Szybko okazuje się też, że do profilu ofiary pasuje kilku zaginionych mężczyzn, Cormoran i Robin muszą zatem ustalić, który z nich – o ile w ogóle którykolwiek – jest „tym właściwym”. Po drodze wchodząc w drogę wpływowym i niezbyt przychylnym im ludziom.

„Naznaczony” to nie jest skondensowana, zamknięta w kilku dniach intensywnego śledztwa historia. Przeciwnie – opowieść rozciąga się na wiele miesięcy, dzięki czemu towarzyszymy detektywom zarówno w kluczowych momentach dochodzenia, jak i podczas przestojów, chwil nudy czy ślepych zaułków. Taka konstrukcja pozwala też naturalnie wpleść w narrację wątki poboczne: innych klientów agencji, jej aktualnych pracowników, sprawy rodzinne Strike’a i Ellacott… I choć objętość książki może budzić respekt (blisko 950 stron!), wiedziałam, czego się spodziewać, kiedy sięgałam po kolejną część cyklu Galbraitha: powieści obyczajowej zbudowanej wokół kryminalnego rdzenia, o konkretnej konstrukcji i stylu. Jak zawsze też autorka sięga po gorący, kontrowersyjny temat – po sekcie czy astrologii w „Naznaczonym” przyszła pora na masonerię. Dostajemy sporą dawkę szczegółów i ciekawostek, ale bez przytłoczenia czy wykładu zamiast fabuły. Krótko mówiąc: autorka serwuje właśnie to, na co czekali wszyscy fani tej serii.

J.K. Rowling nie musi już nikomu udowadniać, że potrafi pisać. Nawet jeśli chwilami książka jest zbyt przegadana, sposób, w jaki autorka kreśli bohaterów – zwłaszcza drugoplanowych i epizodycznych – zasługuje na uznanie. Owszem, bywa kontrowersyjnie (bo nie wiem, jakim innym słowem opisać stwierdzenie, że ktoś ma „małpią twarz”), ale trudno odmówić językowi tej powieści plastyczności i wyrazistości. Najczęściej kilka słów wystarcza, by jakaś postać stanęła nam przed oczami: 

Jego niezwykle wielka, okrągła głowa z przylizanymi ciemnosiwymi włosami przypominała kulę armatnią, a na twarzy malował się zazwyczaj wyraz znudzenia graniczącego z pogardą.

Jest w tej książce wyjątkowo dużo „zastraszających, bezdusznych i zboczonych mężczyzn”, jak trafnie zauważa w pewnym momencie Robin. Właściwie żaden z nich nie budzi większej sympatii. Nawet Strike, którego (ogólnie rzecz biorąc) lubimy, chwilami zachowuje się fatalnie i podejmuje koszmarne decyzje. Tyle że Robin wcale nie wypada w tej kwestii dużo lepiej. Oboje bywają irytujący, ale – umówmy się – kto nie bywa?

Powoli robi się z tego przedświąteczna tradycja: początek grudnia to czas na niespieszną wyprawę do ponurego Londynu i okolic w towarzystwie Cormorana Strike’a i Robin Ellacott. A że dla tradycji kluczowa jest powtarzalność, „Naznaczony” idealnie się sprawdził. Niczym sprawdzone danie w lubianej restauracji: bez szaleństw, bez zaskoczeń, ale z poczuciem satysfakcji.

Udostępnij