Klasycznie i dubeltowo

Angielski pisarz Anthony Horowitz debiutował niemal pół wieku temu, nic dziwnego zatem, że ma w swoim dorobku wiele różnych utworów – od książek dla dzieci przez thrillery po klasyczne kryminały (między innymi kontynuację przygód Sherlocka Holmesa). Jako scenarzysta jest z kolei twórcą między innymi cyklu adaptacji powieści Agaty Christie. Doskonale widać wpływy klasycznego kryminału w jego cyklu „Morderstwa w…” – teraz, po Somerset i Suffolk, przyszedł czas na Marble Hall. Dla czerpania przyjemności z lektury tej powieści nie jest konieczna znajomość poprzednich książek z serii – niemniej warto mieć świadomość, że jeśli zaczniemy od tej, to zaspoilerujemy sobie niektóre wydarzenia z poprzednich.

Główną bohaterką jest tutaj Susan Ryeland, doświadczona redaktorka. Choć już jakiś czas temu przeszła na emeryturę, po powrocie do Anglii – wcześniej przez parę lat mieszkała w Grecji, gdzie prowadziła hotel – wraca również do zawodu. Kiedyś redagowała dwie powieści o słynnym detektywie Atticusie Pündzie – i za każdym razem omal nie zginęła. Ale po śmierci Alana Conwaya cykl kontynuuje inny autor, Susan daje się więc namówić na pracę nad powstającą powieścią „Pünd: ostatnia sprawa”. Szybko wychodzi na jaw, że Eliot Crace zaszył na kartach tego kryminału historię własnej rodziny. A to nie byle jaka rodzina i nie byle jaka historia: Eliot, wnuk zmarłej dwie dekady wcześniej najsłynniejszej w kraju autorki książek dla dzieci, jest przekonany, że jego babcia nie zmarła naturalną śmiercią.

Podobnie jak w przypadku poprzednich części tego cyklu, Horowitz serwuje nam powieść w powieści. A zatem: podwójną czytelniczą radość! Kryminał „Pünd: ostatnia sprawa”, który przeplata się z opowieścią o współczesnych losach Susan, to rzecz bardzo klasyczna, w duchu książek Agathy Christie. Scenerią jest tu bogata posiadłość na południu Francji, gdzie w roku 1955 na prośbę dawnej znajomej, lady Margaret Chalfont, przyjeżdża detektyw Atticus Pünd. Tyle że zanim dociera na miejsce, kobieta umiera w tajemniczych okolicznościach. Miała chore serce i niewiele życia przed sobą, ale Pünd wie, że to nie była śmierć z naturalnych przyczyn. Kto z jej rodziny mógł chcieć jej śmierci? Mąż Amerykanin? Któreś z dzieci lub ich małżonków? A może zafascynowany truciznami wnuk?

Klimatyczna rezydencja, bogata, choć nieco upiorna rodzina – to wszystko pojawia się w powieści Eliota Crace’a, ale ma też odzwierciedlenie w rzeczywistości, bo autor wzorował bohaterów swojej książki na członkach własnej rodziny. Susan ich spotyka, słucha opowieści o prawdziwej twarzy kochanej przez miliony Miriam Crace i stopniowo odsłania niezbyt przyjemną prawdę. To jej współczesne śledztwo również przypomina klasyczne kryminały. Przede wszystkim: nie ma tu hektolitrów wylanej krwi, są za to rozmowy z osobami zaangażowanymi w sprawę, tropienie kolejnych śladów (w książce Eliota i w rzeczywistości) – i dokładanie kolejnych puzzli tak, by obrazek po ułożeniu miał sens. A gdzieś między wierszami Horowitz zadaje ważne pytanie: czy powinniśmy odrzucać twórczość autorów, którzy nie zasługują na pamięć o nich, czy też traktować dzieło niezależnie od jego twórcy?

„Morderstwa w Marble Hall” to zatem podwójna dawka kryminału w klasycznym stylu. Sięgnijcie po nią śmiało, jeśli lubicie zagadki logiczne wymagające uważnej lektury i skupienia.

Udostępnij