Polowanie na wampiry

Sandomierz odpoczywa po sezonie turystycznym. Do czasu – spokój mieszkańców zostaje zakłócony przez brutalne morderstwo kobiety, a sposób ułożenia zwłok przywodzi na myśl rytualne pochówki, do których dawniej tu dochodziło. Prowadzący sprawę podkomisarz Bruno Kowalski prosi zatem o pomoc lokalnego historyka, Krzysztofa Szorcę. Zaczyna się wyścig z czasem – mężczyźni muszą jak najszybciej powstrzymać mordercę, który doskonale zna miasto i zdaje się być o krok przed śledczymi.

Swoją przygodę z książkami Michała Śmielaka zacząłem od cyklu z Inkwizytorem. Szybko zauważyłem, że książki tego autora nie są zwykłymi, prostymi kryminałami – sporo w nich wiedzy z historii. Sam nigdy nie miałem okazji być w tych okolicach, niemniej czytając „Miasto mgieł”, czułem się tak, jakby Śmielak zabrał mnie na spacer po ciekawych i wartych zobaczenia miejscach.

Akcja rozgrywa się jesienią i trzeba przyznać, że autor doskonale oddał atmosferę Sandomierza o tej porze roku. Deszcz i chłód, który psuje nastrój Sandomierzan, udzielają się podczas lektury, a mroczny klimat potęguje tytułowa mgła spowijająca miasto. Jest czymś więcej niż tylko zjawiskiem meteorologicznym – to symbol niebezpieczeństwa czyhającego na mieszkańców. Zwłaszcza że Śmielak wykorzystuje w tej powieści elementy rodem z horroru – tak jak cykl o Inkwizytorze nawiązywał do palenia czarownic, tak w „Mieście mgieł” mamy pochówki wampiryczne. Te praktyki naprawdę miały miejsce w Sandomierzu: ludzie bali się, że zmarli będą wstawać z grobów i ich niepokoić, toteż na różne sposoby usiłowali się przed tym zabezpieczyć. Nie da się ukryć: groza jest ważnym elementem tej powieści.

Główny bohater to bezkompromisowy i potrafiący myśleć poza schematem policjant, a przy tym raczej spokojny (mimo niełatwej przeszłości) człowiek. Krzysztof Szorca jest jego przeciwieństwem, a ten kontrast między bohaterami świetnie ubarwia historię. Do tego fabuła postępuje w odpowiednim tempie. Śmielak stopniowo odsłania kolejne elementy układanki, a finał zaskakuje – i daje poczucie satysfakcji. To jedna z tych powieści, przy których traci się poczucie czasu. Nie tylko dlatego, że chcemy wiedzieć, co będzie dalej, lecz również za sprawą lekkiego stylu autora – typowy dla niego ironiczny humor znakomicie przełamuje mroczny klimat całości.

Jeśli nie znacie jeszcze książek Michała Śmielaka, „Miasto mgieł” mogę polecić jako dobrą lekturę na początek znajomości. To umiejętne i ciekawe połączenie gatunków, okraszone sporą wiedzą z historii i charakterystycznym dla autora poczuciem humoru. Bawiłem się przednio i już nie mogę się doczekać, aż zabiorę się za kontynuację.

Udostępnij