Ciąg dalszy polowania

Wydawało się, że poczynania mordercy zwanego Inkwizytorem dobiegły końca. Tymczasem okazuje się, że niekoniecznie. Około dwóch lat po wydarzeniach opisanych w „Znachorze”, gdy policja uznała Inkwizytora za zmarłego, wszystko wskazuje na to, że powrócił. A może to jego naśladowca?

Jak widać, „Inkwizytor” Michała Śmielaka to kontynuacja powieści „Znachor”. Do znanych czytelnikom z pierwszej części Krzyśka i Henry’ego zgłasza się celebryta uważany za uzdrowiciela, Jan Sarna. Dostał list, który wskazuje na to, że znalazł się on na celowniku Inkwizytora. Kiedy w telewizyjnym programie na żywo wróżbita w widowiskowy sposób ginie (jeśli w ogóle można tak mówić o morderstwie), staje się jasne, że żarty się skończyły. Grupa Sabat zostaje powołana ponownie.

„Inkwizytor” przynosi jeszcze więcej tego, co dostaliśmy w „Znachorze”. Mnie to akurat bardzo cieszy, gdyż przy pierwszym tomie bawiłem się znakomicie. Jest tu zatem sporo ciekawostek historycznych – i podobnie jak w poprzedniej części tego cyklu, są one podane nienachalnie, w taki sposób, że nawet osoby, które nie interesują się historią, nie powinny zniechęcić się do lektury. W drugim tomie znajdziemy również sporo ciętego humoru – znów w trakcie lektury niejednokrotnie śmiałem się na głos. Oczywiście, jak na kryminał przystało, są tu też brutalne morderstwa i szczegółowe opisy tortur, jakim Inkwizytor poddaje swoje ofiary.

W książce wracają znane i lubiane (te niekoniecznie lubiane również) postaci. Pojawiają się także nowi bohaterowie. Krzysiek doszedł do siebie po wydarzeniach ze „Znachora”, choć rzecz jasna nie zapomniał o tym, co przeszedł. Zaprzyjaźnił się z Henrym, panowie spędzają razem sporo czasu, który upływa im na zakrapianych posiedzeniach. Henry poniekąd został bohaterem, ale rozgłos nie za bardzo mu się podoba. Wszystkiemu winien jest Kazimierz Barszczyk, pseudonim „Żurek”. Przyznam, że Żurek był jedną z tych postaci, których nie polubiłem w „Znachorze”, i „Inkwizytor” tego nie zmienił. Z nowych bohaterów warto wspomnieć o pani prokurator Dobrawie Wareckiej:

I niech was nie zmyli jej piękne imię oraz łagodna powierzchowność, jest żywym przykładem powiedzenia, że gdzie diabeł nie może, tam babę pośle.

Cała grupa Sabat jest bardzo zdeterminowana, by dopaść sprawcę lub sprawców wydarzeń, które ożywiły przykre wspomnienia i ponownie obudziły strach.

„Inkwizytor” Michała Śmielaka to – podobnie jak „Znachor” – mroczny, mocny kryminał pełen brutalnych morderstw oraz opisów tortur, które autor przełamuje humorem i ciekawostkami historycznymi. Tych, którzy polubili pierwszą powieść z cyklu, na pewno nie zawiedzie. Styl autora pozostaje lekki i przyjemny, co usprawnia i umila czytanie. A zakończenie książki sugeruje, że możemy doczekać się trzeciego tomu –a zatem będzie kolejna okazja, aby miło spędzić czas.

Udostępnij