A czy Ty zagrasz w grę z mordercą?

Z pewnością każdy mol książkowy zna to uczucie, kiedy myśli tylko o tym, aby rzucić wszystko, czym aktualnie musi się zająć, i wrócić do aktualnej lektury. Uczucie, kiedy nie może skupić się na obowiązkach, a domowników najchętniej zamknąłby w innym pomieszczeniu, aby w spokoju oddać się książce. Tak właśnie działo się ze mną podczas przygody z „Grą w morderstwo” Rachel Abbott. To druga część cyklu z policjantką Stephanie King. Już poprzednia, „Zmuszona, by zabić”, zapowiadała ciekawą serię kryminalną. Ale po kolei.

W wiejskiej rezydencji w Kornwalii, położonej bisko morza, spotyka się grupa przyjaciół. Zostali tam zaproszeni przez jej właściciela, Lucasa, równo w rocznicę jego przyjęcia weselnego z Niną. A właściwie w niedoszłą rocznicę, przyjęcie bowiem musiało zostać odwołane ze względu na tragedię, do której doszło na miejscu. Jedno z obecnych poniosło śmierć. Rok po tych wydarzeniach Lucas zbiera ponownie wszystkich z najbliższego grona. Zaproszenie dziwi przyjaciół, nie wiedzą bowiem, co mieliby świętować. Rocznicę niedoszłego ślubu? Tragedii?  Na miejscu okazuje się, że gospodarz przygotował dla zebranych przedziwną, w pewien sposób wręcz makabryczną grę. Grę w morderstwo. Wierzy bowiem, że tamta śmierć nie była wynikiem wypadku, a zbrodni z premedytacją, mordercą jest zaś ktoś z jego przyjaciół.

Polscy czytelnicy znają Rachel Abbott z dwóch serii ze stróżami prawa: Tomem Douglasem oraz Stephanie King. O ile ta pierwsza nie wciągnęła mnie tak bardzo i po poznaniu dwóch części postanowiłam ją odstawić, o tyle druga wydaje mi się strzałem w dziesiątkę. Otwierająca tę serię powieść była dobra, nawet kilka wad nie odebrało mi radości z lektury. Natomiast część druga, „Gra w morderstwo”, plasuje się w czołówce rankingu na najlepszą przeczytaną przeze mnie w tym roku opowieść kryminalną.

Całość utrzymana została w stylu tradycyjnych kryminałów, rodem z Agathy Christie. Anglia, domostwo na uboczu, a w nim zamknięte grono, w którym jest morderca. Sekwencja tajemniczych wydarzeń, odkrywanie kolejnych elementów układanki jeden po drugim, bystra pani detektyw, dedukowanie, analizowanie, podążanie tropem winnego… 

Abbott wykreowała niezwykły klimat. W sielskiej atmosferze, letnią porą w pięknej nadmorskiej rezydencji spotyka się grupa przyjaciół. W oczekiwaniu na ważne wydarzenie w życiu jednego z nich – ślub – spożywają wyszukane potrawy, piją wykwintny alkohol, rozmawiają, wspominają, śmieją się, zażywają kąpieli w morzu. Idylla. W to wszystko nagle wkrada się śmierć. Zbrodnia. Co więcej, stopniowo okazuje się, że wcześniejsza sielanka była jedynie pozorna, nie wszyscy są wobec siebie szczerzy, nie każdy jest tu przyjacielem każdego i nie wszystkie związki i małżeństwa są szczęśliwe i udane. Nagle ujawniają się tajemnice sprzed lat i niesnaski. Ujawniają się winy bez kary. Ale kara nadejdzie. 

Jedyną rysą na świetnej całości było dość szybkie odkrycie pewnych kart. Podobnie zresztą było w poprzednich książkach Abbott, które czytałam. Jednak to przewidywalność tylko do pewnego stopnia, a wiele elementów autorka ujawnia dopiero na końcu powieści.  

Przystępny styl, ciekawe portrety psychologiczne bohaterów, misternie skonstruowana intryga, dobrze wykreowany klimat, przywodzący na myśl najlepszych autorów gatunku – to wszystko składa się na „Grę w morderstwo”. Abbott zafundowała mi rewelacyjną przygodę kryminalną, zmuszającą moje szare komórki do pracy na najwyższych obrotach. Całkiem zatopiłam się w tej historii. Niemal tak, jakbym sama była jednym z graczy w tytułowej grze w morderstwo. 

Udostępnij