„Żoną miałam być”

 Po raz siódmy już wkraczamy w świat Julii Krawiec – kiedyś bezkompromisowej policjantki, dziś równie bezkompromisowej prywatnej detektyw. Po rekonwalescencji czeka ją kolejne, niełatwe zadanie. Tym trudniejsze, że chodzi o jej przyjaciółkę…

Na chwilę przed zakończeniem roku Julia jedzie do Gdyni na ślub swojej przyjaciółki, Rity Walickiej. 

Wolała nie rzucać się nikomu w oczy. Amarantowa suknia z cekinami i rozcięciem na udzie oraz połyskliwe czółenka zupełnie nie pasowały do okazji. Wszystko przez to, że siadając za kierownicą kilka godzin temu, nie miała pojęcia, że zamiast tańczyć na weselu, przyjdzie jej uczestniczyć w pogrzebie. 

Kobiety nie widywały się regularnie, ale łączy je wyjątkowa więź. Na tyle wyjątkowa, że to Krawiec miała zostać świadkową. Niestety finał jest taki, że Julia zamiast na ślub przyjaciółki dociera na jej pogrzeb. Zwłoki Walickiej zostają znalezione pod klifem w Orłowie. Wszystko wskazuje na to, że popełniła samobójstwo. W taką wersję wydarzeń nie wierzy jednak jej matka, Wanda. Dlatego prosi przyjaciółkę zmarłej córki, by dowiedziała się, jak było naprawdę. Na początku nikt nie traktuje Wandy poważnie – jej uzależnienie od leków sprawia, że bywa lekko oderwana od rzeczywistości, z drugą córką łączą ją napięte stosunki, kontaktu z byłym mężem nie ma, a jej obecny mąż, zajęty handlem diamentami, nie do końca zwraca na nią uwagę. Jedyną osobą, która wnikliwie słucha Wandy, okazuje się właśnie Julia. 

W trakcie prywatnego śledztwa prowadzonego przez Krawiec na jaw wychodzi wiele szczegółów z życia Rity, o których nie mówiła przyjaciółce – ani rodzinie. Właściwie chyba nikt z Walickich nie był do końca szczery; wydaje się, że wszyscy – siostra Rity, jej ojciec, ojczym, narzeczony – mają coś na sumieniu, coś, co może w taki czy inny sposób wiązać się z jej śmiercią. Julia nie boi się zadawać trudnych i niewygodnych pytań. Docieka, indaguje, robi więcej, niż może i powinna. 

A wszystko to przeplata się z historią dwóch innych przyjaciółek – Hanny i Magdy. Ta druga na skutek nieszczęśliwego wypadku ma problemy z okiem. Czytelnicy kryminałów są jednak sprytni i dobrze wiedzą, że ten wątek musi jakoś łączyć się ze śmiercią Rity. 

W „Córce diabła” powraca też kwestia relacji Julii z Maciejewskim. Macie czasem tak, że jakiś wątek wydaje się wam przeciągnięty, przesadnie melodramatyczny, a mimo to nie potraficie się oderwać? Mam dokładnie tak z historią tej dwójki. Szczerze im kibicuję, ale ostatecznie zawsze coś idzie nie tak. Ich perypetie najlepiej oddają słowa piosenki Manaamu: „Kocham cię, a kochanie moje to rozstania i powroty…”. Z jednej strony nie mogą bez siebie żyć, z drugiej nie decydują się na życie razem. Maciejewski znów pojawia się w życiu Krawiec, a ona znów daje się porwać uczuciu. Co tym razem z tego wyjdzie? 

Lektura „Córki diabła” pokazuje, że w dalekim, wysokim zamku nie zawsze jest tak pięknie, jak nam się wydaje. To, że masz pieniądze, nie uchroni cię przed krzywdą, cierpieniem czy niefortunnym splotem wydarzeń. Brzmi banalnie? Możliwe, ale jak często argument posiadania pieniędzy czy wpływów jest stawiany ponad innymi? Za często. 

Muszę przyznać, że o ile uwielbiam całą serię, to ten tom wciągnął mnie jeszcze bardziej niż poprzednie. Liczba wątków, które Marta Zaborowska otworzyła, sposób, w jaki je połączyła, to dla mnie mistrzostwo. Każdego z bohaterów można posądzać zarówno o złe, jak i o dobre zamiary, a ich działania zostały przedstawione tak, by dało się je wytłumaczyć w każdą stronę, więc prawidłowe rozstawienie postaci na tej planszy okazało się nie lada wyczynem. A rozwiązanie – jak zawsze w przypadku książek tej autorki – wywołało moje niedowierzanie. 

Nie pozostaje mi zatem nic innego, niż czekać na kolejny tom – by dowiedzieć się, co u Krawiec i Maciejewskiego, oraz poznać kolejną zagmatwaną zagadkę kryminalną, którą Julia z pewnością prędzej czy później rozwiąże. A jeśli wciąż macie przed sobą lekturę, nie zwlekajcie i koniecznie przeczytajcie ten tom w obecnych mroźnych okolicznościach – dzięki temu lepiej wczujecie się w położenie Krawiec, która rozwiązywała sprawę śmierci swojej przyjaciółki targana grudniowym, nadmorskim wiatrem. Jeśli natomiast kompletnie nie znacie cyklu Marty Zaborowskiej, to zachęcam do sięgnięcia najpierw po pierwszy tom – dajcie Julii szansę, a na dobre rozgości się w waszej biblioteczce. 

Udostępnij