That’s life

Nauczona doświadczeniem wiedziałam, że do książek Piotra Kościelnego trzeba się psychicznie przygotować (co ostatecznie i tak nigdy się nie udaje). Jego historie są trudne i wymagają późniejszego przepracowania. Ale to dobrze. Dlaczego? Może po kolei…

Sokołowski ląduje na komendzie we Wschowie, niewielkim miasteczku. To dla niego duża zmiana, ponieważ do tej pory pracował we Wrocławiu. I już tutaj chciałabym pochwalić Piotra Kościelnego. Zazwyczaj w takim sytuacjach autorzy prezentują nam szereg historii, w których nowi koledzy wyśmiewają „pana komisarza z wielkiego miasta”, robią mu pod górkę, okazują niechęć czy zazdrość. Założyłam więc, że w „Bezsilnej” dostanę to samo – zgnuśniałych, zakompleksionych policjantów z prowincji. Jak bardzo się myliłam! Ktoś w końcu udowodnił, że da się inaczej, że można trafić do normalnego miejsca pracy, w którym nawet jeśli ktoś rzuci takim tekstem, to w formie żartu, bez złośliwości, i nikt nie czuje potrzeby udowadniania swojej wartości. Na wschowskim komisariacie ekipa przyjmuje w swoje szeregi nowego komisarza, pomaga mu i wyjaśnia, jeśli coś związanego z charakterem miejsca, w którym pracują, jest dla niego niejasne. Nowi koledzy w żartobliwy sposób ostrzegają Sokołowskiego, że Wschowa nie jest miejscem, w którym może liczyć na poważne sprawy i trudne śledztwa. Jakby na potwierdzenie pierwszą sytuacją, do której policjant jedzie ze swoją nową partnerką, Anną, jest kradzież kur w okolicznej wsi. Jednak trafiają do niego również sprawy cięższego kalibru, takie jak przemoc domowa czy chory, niczym nieuzasadniony sadyzm. 

To, co mi się spodobało, to fakt, że kilka spraw toczy się tu równolegle swoim życiem, nie są na siłę powiązane. Niejednokrotnie pod koniec książki czy serialu widać dążenie do tego, by wszystkie wątki jakoś się ze sobą połączyły. Tymczasem autor pokazuje, że policjanci prowadzą wiele różnych spraw, które nie muszą mieć ze sobą nic wspólnego. Zwłaszcza w miejscu, gdzie ich rozstrzał waha się od kradzieży liter z nagrobków po ciężkie pobicia czy gwałt. 

U Piotra Kościelnego ważne jest co innego. Nie to, by wszystko sztucznie połączyć, lecz to, by pokazać, do czego jako ludzie jesteśmy zdolni, ile w nas zła, zawiści i okrucieństwa, jak bardzo boli nas cudze szczęście i ile jesteśmy w stanie zrobić, by je zniszczyć, jak bardzo zaburzone postrzeganie możemy mieć i w jak chory sposób odczytywać czyjeś słowa i zachowania. Nie przeczę, że w „Bezsilnej”, podobnie jak w innych książkach tego autora, są fragmenty, przez które trudno przebrnąć, sprawiające niemal fizyczny ból. Trudno czytać o okrutnych zachowaniach wobec drugiego człowieka, o bestialstwie, poniżaniu – ale przecież takie jest życie, tacy jesteśmy my, ludzie. Kiedy jesteśmy dziećmi i zdarza nam się usłyszeć o czymś tragicznym czy szokującym, to zakładamy, że takie rzeczy dzieją się gdzieś daleko od nas. Z czasem, kiedy dorastamy, jak na wyciągnięcie ręki otaczają nas sytuacje chore, trudne, patologiczne. Nagle pęka bańka naiwności, udowadniając, że to, co złe, jest wszędzie, tuż za naszym progiem. A niejednokrotnie i przed nim…

Tytuł idealnie obrazuje to, co wyzierało ze stron powieści. A jednym z licznych smutnych wniosków płynących z „Bezsilnej” jest ten, że bardzo często ofiary przed zmianą blokuje wstyd. Wolą znosić to, co się z nimi dzieje, niż narazić się na „gadanie”. Nie mają poczucia, że to ich kat powinien się wstydzić – wstydzą się one! To niewyobrażalnie smutne i przygniatające. 

Muszę przyznać, że bardzo zaskoczyło mnie zakończenie, ale w zasadzie okazało się jedynie potwierdzeniem wszystkiego, co napisałam wyżej. Jeśli więc czujecie się na siłach czytać tego typu książki, to musicie poznać „Bezsilną”, podobnie jak wszystko, co wyszło spod pióra Piotra Kościelnego. 

Udostępnij