Wrocław bez filtra

„Agat” nie stanie na półce z moimi ulubionymi książkami. Rzecz jest dobrze napisana, styl idealnie dobrany do opowieści, a wątki przemyślane i sprawnie połączone (choć czy nie jest ich zbyt dużo – to już kwestia dyskusyjna). Ale świat, który buduje Michał Wierzba, okazał się dla mnie zbyt mroczny, bym chciała często do niego wracać. Tutaj nie ma miejsca na jasne barwy. Tu dominują szarość, grafit, czerń.

Wrocław, ponura późna jesień, ciało nastolatki znalezione nad Oławką. Sprawa wydaje się prosta: w internecie krąży nagranie, które jasno wskazuje jako winnych byłego chłopaka oraz jego obecną dziewczynę. Śledztwo prowadzi doświadczony komisarz Leon Deker. I szybko odkrywa, że sprawa ma drugie dno, a trop prowadzi do jego rodzinnej miejscowości.

Już początek tej powieści ustawia perspektywę: obserwujemy Dekera pracującego pod przykrywką wśród gangsterów, a sceny, które serwuje nam autor, są – nie waham się użyć tego słowa – obrzydliwe. Potem wcale nie robi się lżej. Przemoc wśród nastolatków, układy rządzące miastem, brudne interesy policjantów i moralna szarość – Wrocław Wierzby z pewnością nie jest przyjemnym miejscem.

Brutalność i surowość świata przedstawionego przytłaczają, podobnie jak nieszczęścia, które spadają na głowę głównego bohatera. A sam Deker nie jest postacią, którą łatwo polubić. Łatwo mu za to współczuć. Można nie zgadzać się z jego wyborami, kwestionować podejmowane przez niego decyzje, mieć ochotę nim potrząsnąć – ale nie sposób stwierdzić, że to mało wiarygodny bohater. Widać, że autor dobrze przemyślał tę postać – jej motywacje, mocne strony i słabości. To człowiek obciążony własnymi błędami z przeszłości i dźwigający konsekwencje dawnych decyzji. Bardzo w tym wszystkim prawdziwy.

Nie mam zatem nic do zarzucenia warsztatowi pisarskiemu Michała Wierzby. Może poza jednym drobiazgiem: nie lubię, kiedy autorzy wykorzystują sny bohaterów jako nośnik kluczowych dla fabuły informacji – a w „Agacie” ten zabieg zostaje wykorzystany więcej niż raz. Dla mnie to pójście na skróty. Nie jestem też fanką zakończenia, które zaserwował nam autor. Nie od strony fabularnej, bo tu wszystko gra – ale tak wyraźne otwarcie tej historii na kolejną część cyklu niektórych czytelników może zirytować.

„Agat” to pierwszy tom serii „Sumienia półszlachetne” z komisarzem Dekerem w roli głównej. Być może do kwietnia, kiedy ma się ukazać tom drugi, „Malachit”, uda mi się zebrać siły na to, by ponownie zanurzyć w mrok serwowany przez Wierzbę. Nie ukrywam, że jestem ciekawa, co dalej w życiu wrocławskiego policjanta, którego autor postawił go na krawędzi. Popchnie go więc – czy poda mu rękę?

Udostępnij