Przeszłość nigdy nie odpuszcza, a nienawidzić potrafią nie tylko żywi.

W zapomnianej mieścinie na Podkarpaciu ukrył się Szwed – wielki, ponury mechanik, który kocha stare samochody. W przeszłości zrobił zbyt wiele złych rzeczy, by mieć nadzieję na spokojne życie, i czuje, że prędzej czy później ktoś go odnajdzie, by dokonać zemsty.

Gdy w miasteczku pojawiają się obcy, a w tajemniczych okolicznościach zaczynają ginąć kolejne osoby, atmosfera się zagęszcza: wrogowie domagają się zapłaty, stare winy wracają, a wokół Szweda i jego pasierbicy Tamary dzieją się rzeczy, których nie sposób wyjaśnić. Mówi się nawet o tym, że ludzie widują zjawy.

To mroczna historia o winie i karze, o miłości na całe życie i trudnym uczuciu do dziecka, które nie chce być kochane. O żałobie i obietnicach, których nie wolno łamać. Nawet po śmierci.

Wojtek Chmielarz, mistrz kryminału, udanie wkracza na terytorium literatury grozy. Powieść wzrusza i przeraża we właściwych momentach, jest też trochę jak wampir – przed jej złowieszczym urokiem nie sposób się obronić.

Łukasz Orbitowski

Ta książka sprawi, że dreszcz przerażenia przeniknie cię aż do szpiku kości. Przekonasz się, że bywają miejsca, gdzie mrok jest gęstszy, a noce dłuższe. Miejsca, w których nie obowiązują prawa zapewniające ludziom porządek i bezpieczeństwo. Tu zło z upływem lat nabiera mocy i planuje potworną zemstę, zacierając granicę między światem żywych i umarłych. To powieść, której wciągająca kryminalna fabuła mieni się upiornym blaskiem literackiej grozy. Takiej historii nie powstydziłby się sam Stephen King!

Renata Kuryłowicz / Renata z Worka Kości

Niedotrzymane obietnice, niespłacone długi i zbrodnie sprzed lat... Sekrety z przeszłości mają jedną paskudną cechę: prędzej czy później zawsze wypływają na powierzchnię. A książka Wojciecha Chmielarza zmienia ten moment w wyjątkową, gęstą od napięcia opowieść.

Makabrycja

FRAGMENT:

Oczywiście, jak zawsze wszystko się spierdoliło.

Jechali za Wietnamczykami jedną z tych rzadko uczęszczanych dróg, prowadzących od jednej mazowieckiej wsi do drugiej. Po bokach mijali szpalery rosłych drzew, za którymi rozciągały się zielone pola, czasami tylko poprzecinane sadami jabłoni. Szwed zaś,

siedzący na miejscu pasażera, ze zwiniętą kominiarką na głowie i w rękawiczkach, w których w ten wiosenny dzień pociły mu się dłonie, nie potrafi ł uciec od myśli, jak bardzo ta akcja przypomina mu o tamtym powrocie z Hagi. Jakby po raz drugi brał udział w tym samym napadzie, ale teraz to on był sprawcą. Jedyna poważna różnica dotyczyła tego, że wtedy była noc, a teraz dopiero późne popołudnie.

Minął ich jadący z naprzeciwka biały dostawczak i na długim odcinku drogi przed nimi zrobiło się pusto, nie licząc Fiata Tipo Wietnamczyków.

– Czysto – powiedział Szwed, odwróciwszy się do tyłu, bo widział jedynie oddalającego się dostawczaka.

Arturo przyśpieszył. Wyprzedził Tipo, a potem gwałtownie skręcił w bok, tak żeby tyłem swojego Audi uderzyć w maskę Fiata. Samochodem zatrzęsło. Siła zderzenia była tak duża, że Wietnamczycy wyjechali z drogi i wbili się w jedno z rosnących na poboczu drzew.

Arturo zahamował gwałtownie, a potem wycofał. Szwed naciągnął kominiarkę na twarz.

– Ruchy! – krzyknął Artur. – Mamy mało czasu!

Obaj wyskoczyli z bronią w dłoniach. Podbiegli do wozu, z którego wygrzebywali się Wietnamczycy. To byli dwaj młodzi chłopcy, którzy mogli mieć najwyżej po dwadzieścia lat. Ten po stronie Szweda na widok pistoletu natychmiast podniósł ręce i osunął się na

kolana. W jego oczach widać było przerażenie i nieme błaganie o życie.

Wtedy Szwed usłyszał strzał. Zerknął w bok i zdążył jeszcze zobaczyć, jak drugi Wietnamczyk pada na ziemię z kulą w głowie.

– Co jest, kurwa?

– Sięgał po broń! – wykrzyknął Arturo. – Sięgał, kutas, po broń! Zabij tego drugiego! Zabij go, kurwa!

Młody Wietnamczyk widział, co się stało z jego towarzyszem. Cały drżał, a na wysokości krocza pojawiła mu się wilgotna plama.

– Teraz nie mamy wyjścia! Żadnych świadków! – ryczał Arturo.

Chłopak mamrotał coś niewyraźnie. Szwed nawet nie słyszał, czy po polsku, czy w swoim języku.

– Kurwa! Sam to zrobię!

Szwed drgnął, a potem nacisnął spust. Broń podskoczyła mu delikatnie w dłoni. Kula uderzyła tam, gdzie celował – w jezdnię obok Wietnamczyka. Szwed dał chłopakowi sygnał delikatnym ruchem podbródka, a ten jakimś cudem zrozumiał, bo padł na jezdnię i trwał w bezruchu.

Arturo tymczasem wsunął się do Fiata i otworzył bagażnik, po czym obaj ze Szwedem wyjęli z niego dwie torby sportowe i wrzucili je do swojego samochodu. Odjechali z piskiem opon, zostawiając za sobą rozbity wóz, jednego martwego i jednego ciągle trzęsącego się ze strachu chłopaka.

Zatrzymali się po ponad godzinie na leśnej drodze daleko od miejsca napadu, po drugiej stronie Wisły. Przez cały ten czas nie odezwali się do siebie nawet słowem. Szwed bał się, że jeśli się odezwie, zada choćby jedno pytanie, straci nad sobą kontrolę. To miała być szybka i łatwa robota, nikt nie miał zginąć.

Zmierzchało, kiedy obaj opuścili Audi. Na leśnej drodze było spokojnie i cicho. Drzewa szumiały poruszane delikatnymi podmuchami wiosennego wiatru. Przeszkadzały im tylko komary latające wokoło z nieprzyjaznym brzęczeniem.

Arturo otworzył bagażnik i rozpiął zamek najpierw jednej, a potem drugiej ze znajdujących się tam toreb. Wyrzucił z nich ciuchy, które upadły na piach niedaleko kół samochodu. Zasłaniał przy tym swoim ciałem wnętrze bagażnika i Szwed dostrzegł tylko leżącą obok toreb łopatę. Wcześniej jej nie zauważył. Zdziwił się, że tamten zabrał ją ze sobą.

– Kurwa! – wrzasnął mężczyzna i wyprostował się gwałtownie. – Kurwa! Kurwa! Kurwa! – krzyczał, równocześnie kopiąc opony.

– Co jest?! – zaniepokoił się Szwed. – Nie ma pieniędzy?!

Arturo zamarł.

– Są – powiedział.

– To w czym problem?

– Jest ich mniej niż myślałem.

– Ile? – zapytał, przypominając sobie kwotę, którą Nowotko napisał na kartce podczas ostatniej wizyty. Byleby tylko starczyło, pomyślał, błagam.

– Nie wiem, nie liczyłem jeszcze, ale torby miały być wypełnione po brzegi, a są… – Arturo machnął ręką i odsunął się, żeby Szwed sam mógł zobaczyć. Jedna z nich do połowy zawalona była grubymi zwitkami banknotów, w drugiej znajdowało się trochę mniej. Leżały tam głównie setki, ale też pięćdziesiątki i dwudziestki. Nie był w stanie oszacować, ile w obu torbach może być pieniędzy.

– Trzeba to przeliczyć – powiedział.

– No co ty nie powiesz, Einsteinie – warknął Arturo.

Zanim Szwed zdążył odpowiedzieć, usłyszał warkot samochodu. Odwrócił się i zobaczył zmierzającego w ich stronę, podskakującego na wybojach srebrnego Opla Corsę. Odruchowo sięgnął po broń, ale Arturo powstrzymał go, chwytając za ramię.

– To Jacek – powiedział.

Corsa zatrzymała się kilka metrów od nich. Wysiadł z niej na oko trochę ponadtrzydziestoletni Wietnamczyk w żółtej bluzie z kapturem. Miał pociągłą twarz, pod nosem wyrósł mu rzadki wąsik, a usta wykrzywiał grymas złości.

– Czołem, Jacuś! – wykrzyknął Arturo, kiedy tamten się do nich zbliżał. Rozłożył szeroko ramiona, jakby witał kolejnego gościa na grillu.

– Co wy zrobiliście?! – krzyczał Wietnamczyk. – Zabiliście naszego człowieka! Oni teraz wam tego nie darują! Kurwa, nam tego nie darują! – Złożył ręce jak do modlitwy, jakby właśnie coś sobie uświadomił. – Jezu Chryste, jestem już martwy.

Udostępnij