To zła baśń o namiętności i zdradzie w burzliwych czasach. I o ofierze, jaką trzeba ponieść, by uratować innych.

 

Jest początek 2033 roku. Światem rządzi Oś Sprzymierzonych pod przywództwem III Rzeszy. Najwyżsi rangą naziści szykują się do wielkiej uroczystości w setną rocznicę zdobycia władzy. Rozmach i przepych, z jakimi planują ją zrealizować, mają być kolejnym dowodem na potęgę narodu aryjskiego.

Hauptsturmführer Matteo Schwarzer, szara eminencja gestapo i człowiek od zadań specjalnych, otrzymuje rozkaz zlikwidowania wszelkiej działalności resztek ruchu oporu funkcjonującego na terenach okupowanych.

Führerowi i jego świcie nic nie może przeszkodzić w świętowaniu.

 

FRAGMENT

– Sieg Heil! – Niosło się po olbrzymim wnętrzu.

Po ciele Rity Pulaski przeszły dreszcze. W tym, co właśnie się działo, jak zawsze dostrzegała coś magicznego.

– Sieg Heil! – Potężny okrzyk odbił się od ścian z tak potężną siłą, że szyby w oknach zadrżały.

Dziewczynka przymknęła na chwilę oczy, sycąc się szczęściem, jakie dało jej poczucie bycia częścią tej wielkiej wspólnoty.

– Sieg Heil!

Rita poczuła, jak podłoga pod stopami zaczyna delikatnie wibrować. Trzymała prawą rękę wyprostowaną, darła się, ile sił w płucach, była przy tym niemal w miłosnym uniesieniu. Gdyby Mike Gebauer znalazł się teraz obok niej, rzuciłaby mu się chyba na szyję i obsypała całusami.

Uwielbiała takie uroczystości, wtedy mogła się stać częścią czegoś wielkiego. W takich chwilach zapominała, że wciąż miała status obywatelki trzeciej kategorii – czuła się jedną z trzystu pięćdziesięciu milionów pełnoprawnych obywateli Rzeszy.

– Sieg Heil!!! – wrzasnęła ze wszystkich sił.

Nagle przestrzeń nad głową dyrektora zamigotała kolorami, zaraz potem obok niego pojawił się hologram Noaha Hitlera. Zgromadzeni patrzyli na führera zafascynowani, większość z nich pierwszy raz miała okazję zobaczyć go z tak bliskiej odległości.

– Sieg Heil!!! – zaskandowali raz jeszcze.

– Przywitajmy ojca naszego narodu! – krzyknął Wirth.

Kilkaset dziecięcych gardeł wydobyło z siebie potężny głos.

– Wierzymy w naszego Führera! Żyjemy dla naszego Führera! Umieramy za naszego Führera, aż zostaniemy bohaterami!

Zaraz potem halą wstrząsnęła burza braw. 

 

– Moje drogie dzieci! – Noah Hitler przyjął na twarzy ojcowski uśmiech. – Słabiej wykształcony, ale fizycznie zdrowy człowiek z mocnym charakterem i siłą woli jest cenniejszy dla narodowej wspólnoty niż inteligencki słabeusz!

 

Udostępnij