Holt Anne

mosimage

fot. © Hi Michael

Anne Holt urodziła się 16 listopada 1958 roku w Larvik, dorastała w Lillestrøm i Tromsø w rodzinie należącej do klasy średniej. Od 1978 roku mieszka w Oslo, gdzie  pracowała jako dziennikarka telewizyjna, młodszy prokurator policji, a następnie prowadziła własną praktykę adwokacką (ma wykształcenie prawnicze, zdobyte na uniwersytecie w Bergen). Przez kilka miesięcy (listopad 1996 – luty 1997) piastowała stanowisko ministra sprawiedliwości, z którego zrezygnowała z powodów zdrowotnych. Obecnie poświęca się pisaniu powieści i wychowywaniu córki wspólnie z partnerką, Anne Christine Kjær.

 

mosimageJako pisarka zadebiutowała w 1993 roku powieścią Ślepa bogini (Blind gudinne). Współautorką dwóch jej książek (Løvens gap i Uten ekko) jest Berit Reiss-Andersen, była norweska sekretarz stanu, jedną powieść (Flimmer) napisała wspólnie z bratem, Evenem Holtem, kardiologiem. Jej książki łączą w sobie elementy klasycznej powieści kryminalnej i thrillera. W 2010 roku Holt zadebiutowała jako autorka książek dla dzieci publikacją Mai-Britt, Mars-Britt og campingvogna.

 

mosimagePopularność w wielu krajach (powieści Holt zostały przetłumaczone na dwadzieścia pięć języków i wydane w ponad pięciu milionach egzemplarzy) zdobyły dwie serie autorki. Powieści należące do pierwszej z nich łączy postać Hanne Wilhelmsen – wybuchowej, obdarzonej niezwykłą intuicją i ukrywającej swoją orientację seksualną przed współpracownikami policjantki-lesbijki (ostatecznie rezygnuje ona z pracy w policji).

mosimageBohaterami drugiej serii są Inger Johanne Vik i Yngvar Stubø. Ona jest psychologiem-profilerem wychowującym autystyczne dziecko, on – policjantem, który w tragicznych okolicznościach stracił żonę i córkę. Razem tworzą duet na gruncie zawodowym i prywatnym. Holt ucieka jednak od wątków romantycznych – w pierwszej powieści z tej serii, To, co moje, bohaterowie dopiero się poznają, w drugiej, To, co się nigdy nie zdarza, są już parą i właśnie urodziło im się dziecko.

 

mosimagePowieści z Hanne Wilhelmsen: 1993 Blind gudinneŚlepa bogini (1993), Salige er de som tørster (1994), Demonens død (1995), Løvens gap - W jaskini lwa (1997), Død joker (1999), Uten ekko (2000), Sannheten bortenfor (2003), 1222 (2007).

 

mosimagePowieści z duetem Vik-Stubø: To, co moje (2001), To, co się nigdy nie zdarza (2004), Wybór pani prezydent (2006), Materialista (2009).

 

W Polsce ukazały się dotychczas:

 

To, co moje, 2008, Czarna Owca, tłum. E. Hygen (Det som er mitt, 2001)

To, co się nigdy nie zdarza, 2010, Prószyński i S-ka, tłum. I. Zimnicka (Det som aldri skjer, 2004) - przeczytaj recenzję

Wybór pani prezydent, 2010, Prószyński i S-ka, tłum. I. Zimnicka (Presidentens valg, 2006)

Materialista, 2010, Prószyński i S-ka, tłum.I. Zimnicka (Pengemannen, 2009)

Ślepa bogini, 2011, Prószyński i S-ka, tłum. I. Zimnicka (Blind gudinne, 1993)- przeczytaj recenzję

Błogosławieni, którzy pragną..., 2011, Prószyński i S-ka, tłum.I. Zimnicka (Salige er de som tørster, 1994)

Śmierć demona, 2011, Prószyński i S-ka, tłum. I. Zimnicka (Demonens død, 1995) - przeczytaj recenzję 

Arytmia (wspólnie z Evanem Holtem), 2012, Prószyński i S-ka, tłum. I. Zimnicka (Flimmer, 2010)- przeczytaj recenzję
 
W jaskini lwa, 2012, Prószyński i S-ka, tłum. I. Zimnicka (Løvens gap, 1997).
 
Pełna bibliografia:

1993 – Blind gudinne (Ślepa bogini, 2011)
1994 – Salige er de som tørster
1995 – Demonens død
1997 – Løvens gap (współautorka: Berit Reiss-Andersen; W jaskini lwa, 2012)
            Mea culpa
1998 – I hjertet av VM. En fotballreise (współautor: Erik Langbråten)
1999 – Død joker
            Bernhard Pinkertons store oppdrag
2000 – Uten ekko (współautorka: Berit Reiss-Andersen)
2001 – Det som er mitt (To, co moje, 2008)
2003 – Sannheten bortenfor
2004 – Det som aldri skjer (To, co się nigdy nie zdarza, 2010)
2006 – Presidentens valg (Wybór pani prezydent, 2010)
2007 – 1222
2009 – Pengemannen (Materialista, 2010)
2010 – Mai-Britt, Mars-Britt og campingvogna
         Flimmer (współautor: Even Holt)

 
Nagrody

1994 – Rivertonprisen, nagroda przyznawana przez Norweskie Stowarzyszenie Pisarzy Kryminalnych – za powieść Salige er de som tørster
1995 – Bokhandlerprisen, nagroda Norweskiego Stowarzyszenia Księgarzy – za powieść Demonens død
2001 – Cappelenprisen, nagroda przyznawana przez norweskie wydawnictwo Cappelen – za całokształt twórczości
 
/EW/ 
 

Udostępnij artykuł